ANATOMÍA DUNHA OLLADA

"Querido inverno: ..."                   Leva deitando a folla dende hai tempo, engorde, pero sen pausa, como querendo evitar os agobios de ultima hora, preparándose para o que poida vir...    Olla o inverno de cara e recíbeo así, núa, franca, de pólas abertas, serena e calma, coa fortaleza que outorga ter vivido outros invernos, se callar, peores. Intuímos o seu desexo...    Aprendo dela e agardo polo instante que me parece perfecto.    A fotografía, talvez, é un modo de aprender a esperar.        

   Os domingos son días distintos, desde sempre mo pareceron. Son días que poñen a proba a capacidade de inventar a vida; de enfrontarse cara a cara cun mesmo e coas cousas e persoas do propio entorno, coas escollas realizadas; medidores de autosatisfacción que sacan a relucir os trapos sucios da intimidade presente. O mundo paralízase os domingos, ponse en stand bye deixando ao descuberto fortalezas e carencias, por iso son días moi propicios para a nostalxia, para as lembranzas e o recordo de ausencias… se as houber.

"Lembrando a Elliott Erwitt..."     O día 1-12-2023 almorzaba o mundo coa nova que daba conta da morte de Elliott Erwitt, o "fotógrafo de cans e nenos" como lle chamaron algúns... máis tamén o fotógrafo que con humor, emoción e unha enorme naturalidade foi quen de representar, entre outras moitas realidades, o absurdo cotián que nos rodea...    O mundo da fotografía espertaba un pouco máis orfo...    Na rúa segue o outono o seu curso natural e as árbores deixan caer as últimas follas... pero lembro as palabras de Erwitt:   "A beleza da fotografía está na súa capacidade de deter o tempo"