ANATOMÍA DUNHA OLLADA

Reencontros...                    A vida é caprichosa e sorprendente, teimuda moitas veces para alén de plans persoais predicibles, preestablecidos ou mesmo calculados. Parece ter vontade propia e moverse á marxe de vontades alleas impoñendo os seus designios con absoluta determinación.            E xoga coas persoas como fai o vento coas follas nos outonos. Separa ou une ao seu antollo, establece frecuencias, xiros e viraxes, voltas e reviravoltas. Pequenos e grandes cataclismos. Tamén, momentos únicos que debemos inmortalizar… reencontros necesarios.

Nai.      Xa nada era igual na túa ollada. Canto baleiro amoreado no teu xesto. Tantos anos compartidos, tantos desvelos, non serviron para achegarnos e sermos cómplices nos últimos momentos, nin para saber máis a unha da outra, nin para dar e recibir consellos derradeiros. Anque, en realidade, nunca fuches moito así…           Agora preciso lembrar vivencias, momentos despreocupados e lixeiros nos que pensabamos que o tempo non corría para nós e o futuro estaría sempre aí ao alcance dos desexos.            Entre esforzos imposibles de memoria sento no teu sofá coa caixiña que atesoura outros instantes…            Preciso escarvar nese pasado, pescudar nas fotos que deixaches por ver que queda aínda de ti e de min.