ANATOMÍA DUNHA OLLADA

"Ás cegas"                  Os portugueses teñen unha expresión que me gusta: “dar-se com alguem” , para indicar que hai boa sintonía entre dúas persoas. Paréceme acaída tamén para falar do feito fotográfico, para describir a relación que se pode establecer entre unha fotografía, a persoa que a fai e o público que a ve…             Non sempre a captura que se obtén se corresponde coa imaxe que se debuxou na retina de quen fixo o disparo...             Ás veces, algo semella interpoñerse entre o corazón, o ollo e a máquina. Son fotos sen alma , baleiras, carentes de significado e de escaso interese para quen se achega a elas anque sexan tecnicamente perfectas…             Se callar, toda fotografía non debe ser máis ca un acto de amor.

 "COLITA"         A naturalidade era o seu selo persoal. A fotografía, como unha enfermidade ou un vicio que nunca a abandonou, retratando todo o que a rodeaba sempre, sempre. Con máis de cinco décadas de profesión, toda unha vida, poucas son as persoas, os acontecementos ou os lugares que escaparon ao seu obxectivo   (Colita , unha vida chamada fotografía,  vídeo cunha interesante entrevista á autora) A súa fórmula para ser considerada unha das fotoperiodistas españolas máis importantes é moi sinxela: saber mirar . Así o explica ela:            “Imaxina que tes un eixo. Unha fotografía é cando, ao disparar, disparas co cerebro, cos ollos e co corazón. Dá igual o que teñas nas mans… Se ti traballas coa cabeza, cos ollos e co corazón ten que saír unha boa foto.    Se non te emocionas co que fas, entón es como unha especie de leituga cunha cámara. Téñome que emocionar co que fago. Se ...

"Retrato en B/N"              Adoro os retratos, especialmente os que están en branco e negro, ese traballo minucioso de reescritura, case filigrana, que fai a luz sobre as pegadas da vida gravadas nos rostros das persoas.    A ilusión de intuír os pensamentos que albergan, de achegarnos ao pasado que arrastran e mesmo de adiviñar expectativas futuras, nese xogo de contrastes luminosos que vai do branco ao negro, alimenta a atmosfera que se crea e atrapa definitivamente a nosa vontade de saber máis sobre a figura.    Coñecer mellor ou inventar de cero o personaxe, facelo noso... é un dos poderes que nos outorga esta fotografía, a fotografía.

                                                                                "Paseo de Aninovo"                               Aninovo. A cidade dorme aínda como querendo aferrarse á última noite de ano.     Non hai présa por comezar cos novos propósitos formulados de hai pouco á calor de celebracións e despedidas. Doce meses por diante, o ano está completo e non hai lugar para a desculpa, a tantas veces repetida " para o ano "... É a hora da verdade.    Na rúa, os máis madrugadores deambulan sumándose a inercias consabidas; só as persoas que pasean cans parecen saber cal é o seu destino.