ANATOMÍA DUNHA OLLADA

"Solpores de xuño"  Ver marchar o sol detrás do día... Imaxes tan frecuentes como  únicas. Non se repiten xamais.    Nesta ocasión, o ceo aparece empedrado e  parece emerxer do propio sol que como un trípode perfecto no que apoiarse, evita que  poida caer sobre as nosas cabezas, esconxurando así o temor de  Abraracúrcix..   Non podía deixar de inmortalizar este momento...

Cristina Otero    Nada en Pontevedra, no ano 1995 é unha artista e fotógrafa galega internacionalmente coñecida, sobre todo, polos seus autorretratos .  Desenvolve unha intensa actividade en redes sociais . Nunha entrevista realizada para o xornal La Vanguardia,  podemos ler: "Descubrín a fotografía como algo máis alá que unha simple captura de recordos... Ao final penso na fotografía, e máis concretamente no autorretrato, que é no que estou especializada, como unha conversa comigo mesma. Un cara a cara. Mirarse ao espello e ter unha conversa profunda"

  Coa pregunta "U-la lúa??" titulaba eu esta foto publicada en Instagram o 5-9-21. O adverbio U   (usado sempre en interrogación, sen verbo e seguido das segundas formas do artigo ou do pronome ) permitíame usar a aliteración ou repetición do L  establecendo unha especie de xogo coa palabra Lúa... xustamente o elemento que provocaba a toma desta instantánea cando de repente a descubrín entre os edificios e que case pasa desapercibida ante os meus ollos naquel luscofusco aínda tan cheo de luz e de color.  O acabado un tanto borroso ou pouco definido era a guinda perfecta para obter un escenario fantástico con sabor a banda deseñada...

Manuel Ferrol    É un fotógrafo galego, nado en Cabo Vilán, Camariñas, no ano 1923. Morreu no 2003. Internacionalmente é coñecido como o fotógrafo da emigración e está considerado como un dos grandes fotógrafos do s.XX. <<Ferrol emprega unha linguaxe concisa e directa, ao servizo dunha mensaxe cargada de profundo patetismo: rostros desenfocados, composición heterodoxa, figuras fóra de foco, luces saturadas... Todo un conxunto de erros e carencias técnicas que non só non mermaban a eficacia narrativa das fotografías senón que incluso enfatizaban o seu dramatismo>> diría da fotografía de Manuel Ferrol, Publio López Mondéjar en 150 años de fotografía en España. Do propio Manuel Ferrol quédanos a seguinte reflexión: "Sentín a necesidade de reflexar o que sentía, en ningún caso o que vía"

"A casa polo tellado"    Se tivese que escoller unha figura retórica para esta fotografía,  probablemente pensaría na Sinécdoque . Os elementos que compoñen ese "tellado" lévanme a imaxinar a casa enteira, a atribuírlle cualidades e características acordes coas dimensións que me suxiren a disposición de liñas, o tamaño da cheminea, esta combinación de cores. Incluso máis, penso nas xentes que poden habitala e nun lugar... talvez real.

"Suxestión"    Con esta foto, á que lle puxen por nome " Suxestión ", iniciaba eu  o 3/9/21, en Instagram, a miña andaina fotográfica. Hoxe, case dous anos máis tarde, volvo iniciar con ela o apartado que chamarei " FOTOS ROUBADAS " no que, como anunciaba na presentación deste blog ("A... de antes de máis), pretendo rescatar do cativerio todas as imaxes que me foran arrebatadas, coma quen di, da noite para a mañá e que para min teñen, ademais do significado testemuñal inevitable, un gran valor emocional. Agardo que gocedes deste material e que compartades comigo estas experiencias fotográficas.

Elliott Erwitt     Nado en París (26 de xullo de 1928) é un fotógrafo estadounidense. Traballou para os máis importantes medios de prensa. A súa calidade artística e o seu grande impacto comunicacional situárono nun lugar moi destacado entre os fotógrafos do s. XX.  É moi coñecido polas súas fotos en branco-negro cheas de ironía e situacións absurdas en escenarios cotiáns... Membro da MAGNUM PHOTOS desde 1954. Atribúese a Elliot Erwitt a seguinte reflexión:  "A fotografía é unha arte de observación. Ten pouco que ver coas cousas que ves e todo que ver coa forma en que as ves"

  "Na senda do caracol"    ESTE blog, que inicia hoxe a súa andadura, ten como orixe nunha experiencia negativa: o roubo da miña conta de Instagram e a imposibilidade de recuperala. Denunciado o feito na policía, en Facebook e no propio Instagram, a ninguén pareceu importarlle. Non houbo respostas. Decidín non deixarme levar polo desánimo e volver comezar, pero esta vez non desde cero. No meu propósito está  restituír aquelas "fotos roubadas",  incorporar o novo material fotográfico que vaia facendo e tamén, por que non, abrir un espazo para a reflexión sobre o significado da fotografía a partir do pensamento de fotógrafos e fotógrafas que poidan servirnos de referente a todas as persoas que sentimos algún tipo de paixón por esta arte. Neste inicio, a primeira foto desta nova xeira á que puxen por título "a senda do caracol"... así me sinto.